ContinueTheStory – Part 2

Γεια σας! Επιστροφή με το δεύτερο μέρος του ContinueTheStory. Αρκετοί μου στείλατε μηνύματα για το πρώτο κομμάτι και τα σχόλια σας ήταν ιδιαίτερα θετικά. Ελπίζω λοιπόν, να σας αρέσει η συνέχεια της ιστορίας και να σας ιντριγκάρει το αναπάντεχο τέλος της!

@coold1va #Day9

«Σήκωσε το Ιζαμπέλα. Για όνομα του Θεού, απάντησε!»Τα σύννεφα της προσμονής διαλύθηκαν όταν ρυθμικές νότες ξεχύθηκαν από την άκρη της γραμμής, διόλου ειρωνικό ως μουσικό υπόβαθρο της στιγμής. Υπό άλλες συνθήκες θα σιγοτραγουδούσε τους στίχους, ίσως μάλιστα η ζωηρή μελωδία να του έδινε την απαραίτητη ώθηση, ώστε να αντιμετωπίσει τα απρόσμενα δεινά εκείνης της αλλόκοτης μέρας. «Τι μουρμουράς αδελφούλη;» η Ιζαμπέλα χαμήλωσε την ένταση της μουσικής. Η φωνή της, το γλυκύτερο ύδωρ. Η ανακούφιση, η ελπίδα, η ευτυχία…το τρίπτυχο της ευδαιμονίας καθρεπτιζόταν στο χαμόγελο της. «Ιζαμπέλ, άκουσε με! Πρέπει να κρυφτείς»
«Έχασες τα λογικά σου; Με την Κορίνα ετοιμάζουμε το σπίτι για το αποψινό πάρτι. Μην μου πεις ότι το ξέχασες;» η νεαρή άφησε μια κούτα με καλούδια πάνω στον καναπέ του καθιστικού. Το βλέμμα της ανέτρεξε σε τυχόν ατέλειες της διακόσμησης. Έξω επικρατεί χάος. Να…» Άξαφνα το σήμα παραμορφώθηκε. Ανεξήγητες παρεμβολές  πλημμύρισαν με  παράσιτα την κλήση. Ο Ντέιβιντ αδυνατούσε να συνεννοηθεί μαζί της. «Ω θεέ μου» η φωνή της λύγισε. Ένας δυνατός κρότος υποδήλωσε πως το τηλέφωνο της είχε πέσει στο πάτωμα, όμως το ένστικτο του τον ειδοποιούσε για κάποιον επικείμενο κίνδυνο.

@until.the.last.word #Day10

Δεν το σκέφτηκε στιγμή. Ξεχύθηκε και πάλι στους δρόμους. Έπρεπε να πάει στην αδερφή του. Γύρω του ο κόσμος έτρεχε προς κάθε κατεύθυνση φωνάζοντας πως η πόλη δέχτηκε τρομοκρατική επίθεση. Η σκέψη του κάλπαζε, το σώμα του κατέρρεε. Έπρεπε οπωσδήποτε να βρει μια λύση για να φτάσει γρήγορα στην Ιζαμπέλ. «Λίγο ακόμη» είπε στον εαυτό του, καθώς θυμήθηκε πως ένα τετράγωνο πιο κάτω υπήρχε πιάτσα ταξί. Λίγα λεπτά αργότερα, η εικόνα των διαθέσιμων κίτρινων οχημάτων, αναμφίβολα, του έδωσε λίγη ελπίδα. Μπήκε σε ένα ταξί και χωρίς πολλά πολλά είπε τη
διεύθυνση στον διστακτικό οδηγό, του έδωσε εξαρχής ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό και tον διέταξε να πατήσει τέρμα το γκάζι. Επιτέλους έφτασε. Έντρομος είδε πως η πόρτα του σπιτιού ήταν ανοιχτή. Μπήκε
κατευθείαν μέσα και η καρδιά του ράγισε… Η Κορίνα ήταν ανίσθητη στο πάτωμα.
«Άργησα», ούρλιαξε και έπεσε στα γόνατα.
«Αντιθέτως, Ντέιβιντ. Ήρθες πάνω στην ώρα», άκουσε μια γνώριμη ανδρική φωνή να τον πλησιάζει…

@hpoihshentosmou #Day11

Την γνώριζε την φωνή. Έσκαψε μέσα στον νου του με την φόρα του τυφλοπόντικα που αναζητά την έξοδο να βρει σε ποια στοά ήταν κρυμμένο το πρόσωπο του ανθρώπου αυτού, που τόλμησε να εισβάλλει στον τρομαγμένο κόσμο του. Έμειναν σιωπηλές όμως του νου του οι σφίγγες και πήρε την απόφαση. Γύρισε αργά το κεφάλι να δει ποιος ήταν. Και εσαρώθη έκπληκτος. Ήταν εκείνος. Ο παλιός του συνάφελφος φορώντας την ίδια στρατιωτική στολή του. Μόνο που τώρα είχε γίνει και ο ίδιος χρυσός απ´ τα παράσημα.
“Έχουν έρθει για αυτή, το ξέρεις” του είπε.

@fantasylab.gr #Day12

Έκανε ένα βήμα προς το μέρος του και εκείνος κοίταξε από την άλλη ψάχνοντας μια διέξοδο.

«Που είναι;» ρώτησε και έγειρε το κεφάλι του με περιέργεια. Στο βλέμμα του δεν υπήρχε κανένα ίχνος της αδελφικότητας που είχαν μοιραστεί κάποτε. Το σώμα του ήταν σε ετοιμότητα και ο Ντέιβιντ ήξερε ότι ο μόνος τρόπος να ξεφύγει από την κατάσταση ήταν να τον αντιμετωπίσει.

«Αν δεν φύγεις από τον δρόμο μου θα το μετανιώσεις» γρύλισε. Ο παλιός του συνάδελφος έγειρε το κεφάλι του και γέλασε δυνατά. Ύστερα τον
κοίταξε και το αίμα του πάγωσε.

“Πάρε την Ίζαμπελ και πες της ότι αν δεν είναι εδώ σε
μια ώρα, θα σε βρει σε μια λίμνη του δικού σου αίματος”

@readoclock.gr #Day13

Ο Ντέιβιντ μέσα στον πανικό του προσπάθησε να δράσει με ψυχραιμία.

«Θα τη βρω , δώσε μου λίγο χρόνο «. Ντριιιιιν … Ο διαπεραστικός ήχος του κουδουνιού έσπασε την αμηχανία.

«Έχω μια τούρτα για την Κυρία Ιζαμπέλ» ακούστηκε μια φωνή. Αυτό δεν το είχε προβλέψει κανείς.

«Πάω να ανοίξω, να μην καταλάβει κανείς τίποτα.»

«Τρέχα» μου απάντησε. «Και μην κάνεις καμιά βλακεία…» είπε και με νόημα μου έδειξε το όπλο που είχε στην τσέπη του. Πλησίασα προς την πόρτα, και βρήκα μόνο ένα άσπρο κουτί. Επάνω ήταν ένα μικρό χαρτάκι που έγραφε «Προσοχή. Μην μάθει τίποτα για τον πελάτη που είχες να παραλάβεις. Κράτησε τον μια ώρα εκεί και θα έρθουμε. Το έβαλα στην τσέπη μου, και πήγα να μπω μέσα.

«Τι έχεις εκεί; Αρχίσαμε από τώρα τα ψέματα;» Έστρεψε το όπλο στο πρόσωπο μου. «Άδειασε τις τσέπες σου ΤΩΡΑ !»

@lav.lace #Day14

«ΤΩΡΑ ΕΙΠΑ!»

 «Δεν έχουν ΤΊΠΟΤΑ οι τσέπες μου! Μέχρι και το κινητό μου έχασα όταν έτρεχα να ξεφύγω. Είναι άδειες ΠΡΈΠΕΙ…»

«Το ήξερα ότι θα μας δημιουργήσεις πρόβλημα. Από την σχολή ακόμα ήσουν δειλός! Aλλιώς δεν θα σε έδιωχναν! Έτσι δεν είναι… Ντέιβιντ;». Τα μάτια του γυάλιζαν. Προφανώς και δεν ήξερε την αλήθεια, δεν θα μπορούσε να τη ξέρει άλλωστε. Το παιχνίδι ήταν δύσκολο και ο Ντέιβιντ ήξερε ότι απαιτούσε λεπτό χειρισμό.

 «Έλα τώρα Μάρκους, εσύ λες εμένα δειλό; Ακόμα και μετά από τόσα χρόνια φοβάσαι να με αντιμετωπίσεις. Όπλο απέναντι σε άοπλο; Δεν άλλαξες καθόλου…». Ένας ήχος σαν γρύλισμα ακούστηκε από τον Μάρκους και άρχισε να περπατάει προς το μέρος του. Άφησε το όπλο στο τραπέζι και του επιτέθηκε. Ο χρόνος άρχισε να κυλάει πιο αργά. Το κουτί που κρατούσε αποτέλεσε το όπλο του. Προσγειώθηκε στο κεφάλι του Μάρκους κάνοντας έναν απαίσιο κρότο. Ο Ντέιβιντ άρχισε να τρέχει έξω από το σπίτι. Το κουτί είχε ένα βαρύ μέταλλο μέσα. Το τελευταίο πράγμα που άκουσε ήταν ένα απότομο φρενάρισμα και όλα σκοτείνιασαν…

@z.i.z.e.t #Day15

«Ντέιβιντ μ’ ακούς;». Τι ήχος ήταν αυτός; Ένα βουητό απόκοσμο. Ονειρεύομαι; Μακάρι να είναι όλα όνειρο!

«Ντέιβιντ;» Φωνή! Κάποιος μου μιλάει!

«Ντέιβιντ, σύνελθε σε παρακαλώ! Δεν έχουμε χρόνο». Χρόνο; Θα ήθελα κι άλλο χρόνο. Χρόνο για να γλιτώσω από εδώ. Χρόνο για να διορθώσω λάθη της ζωής μου. Αλλά ο χρόνος φαίνεται μόλις μου τελείωσε. Αυτό ήταν! «Επιτέλους! Νόμιζα ότι δε θα συνέλθεις εγκαίρως». Μήπως τελικά
όντως ονειρεύομαι; Γιατί η γυναίκα που έχω μπροστά μου, μόνο σε όνειρο θα μπορούσε να υπάρχει.

«Μπορείς να περπατήσεις; Πρέπει να φύγουμε γρήγορα από εδώ. Το κουτί
κατάφερε να σου κερδίσει λίγο χρόνο για να ξεφύγεις από το σπίτι αλλά τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα. Πρέπει να βιαστούμε!».

«Το κουτί; Πώς ξέρεις για το κουτί; Και κυρίως, ποια είσαι;».

«Θα έπρεπε ίσως οι συστάσεις να γίνουν κάτω από διαφορετικές συνθήκες.
Για την ώρα ας πούμε ότι ο κύριος Χέδερ που είχες να παραλάβεις, στην πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ ΚΥΡΙΟΣ Χέδερ».

@ladyofbooklot #Day16

Η κυρία Χέδερ σταμάτησε μπροστά σ’ ένα γνώριμο σπίτι. Της μητέρας του.
Με τρεμάμενα χέρια, ο Ντέιβιντ άνοιξε το κουτί. Ένα βαρύ αγαλματίδιο. Μια γυνακεία φιγούρα με δεμένα μάτια. Η Δικαιοσύνη.
«Πρέπει να επικοινωνήσω με την εταιρία,» δοκίμασε, «να τους πω ότι…»
Με ένα αινιγματικό χαμόγελο του έδωσε το κινητό της. Αμέσως ακούστηκε ήχος τηλεφώνου μέσα στο σπίτι. Η μητέρα του είχε πεθάνει από χρόνια. Έντρομος, έσπρωξε την πόρτα. Κι αντίκρισε την Ιζαμπέλ.
«Νόμιζες ότι έτσι εύκολα θα με άφηναν αναίσθητη; Ή μήπως ξέχασες όσα έκανα στη σχολή, που πήρες εσύ τα εύσημα;»
Το κινητό του έπεσε. Ο ήχος κλήσης σταμάτησε.
«Δε σου φάνηκε παράξενο, που δεν είδες ποτέ τον διευθυντή σου;»
«Αλήθεια» είπε η κυρία Χέδερ, «πώς ήξερες ότι είναι ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ;»
«Η μήπως νόμιζες ότι δεν το κατάλαβα, όταν συνεργάστηκες με τον Μάρκους για να πάρεις εσύ όλη την κληρονομιά; Φυσικά, όταν εκείνος το μετάνιωσε μου είπε την αλήθεια έκανες ότι δεν τον ήξερες.»
«Εγώ δεν…ποτέ δεν…» Τρέχοντας για τη ζωή του, εκείνη τη μέρα, είχε σκεφτεί για πρώτη φορά να διορθώσει τα λάθη του. Τώρα τα λάθη του τον είχαν προλάβει.

Στα χέρια της Ιζαμπέλ, μια λάμψη.

Ελπίζουμε να σας άρεσε η μικρή μας ιστορία. Τουλάχιστον εμείς, γράφοντας τη μέσα στη καραντίνα, μας γέμισε χαρά και διέλυσε την πλήξη. Ευχαριστώ όλα τα παιδιά που συμμετείχαν στο ContinueTheStory. Εύχομαι να ακολουθήσουν και άλλες τέτοιες δράσεις και να συμμετέχετε τόσο ενεργά όσο και σε αυτή τη προσπάθεια!

Ροδάνθη Λάκκα

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s