«Σκοτεινή μου Βανέσα» της Κέιτ Ελίζαμπεθ Ράσελ

Καλημέρα σε όλους. Χρόνια πολλά στη Θεσσαλονίκη, στους Δημήτρηδες και στις Δήμητρες. Σήμερα θα σας μιλήσω για ένα βιβλίο που με δίχασε και με έβαλε σε σκέψεις. Το βιβλίο αυτό είναι το «Σκοτεινή μου Βανέσα» της Κέιτ Ελίζαμπεθ Ράσελ από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

ΕΙΧΕ ΑΠΛΩΣ ΤΗΝ ΑΤΥΧΙΑ ΝΑ ΜΕ ΕΡΩΤΕΥΤΕΙ.
ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕ ΣΑΝ ΤΕΡΑΣ.


Η Βανέσα Γουάι ήταν δεκαπέντε ετών όταν τα έφτιαξε με τον καθηγητή της των αγγλικών. Τώρα, στα τριάντα δύο της, κι ενώ το κίνημα του #MeToo ξεσκεπάζει το ένα μετά το άλλο τα σεξουαλικά εγκλήματα πανίσχυρων ανδρών, μια άλλη παλιά μαθήτρια του Τζέικομπ Στρέιν τον κατηγορεί για σεξουαλική κακοποίηση. Η Βανέσα ακούει συγκλονισμένη το νέο. Πιστεύει ακόμη πως η δική της σχέση με τον Στρέιν δεν ήταν κακοποίηση, αλλά έρωτας. Είναι σίγουρη γι’ αυτό. Μπορεί τώρα να απορρίψει την πρώτη της αγάπη χωρίς να απορρίψει τον ίδιο τον έφηβο εαυτό της; Να δεχτεί πως ο άντρας που την καθόρισε ήταν κάτι άλλο από αυτό που πίστευε ως τώρα; Και πως ίσως η ίδια δεν ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής του, αλλά ένα από τα πολλά θύματά του;

Ένα προκλητικό, εθιστικό βιβλίο για τη μνήμη και το τραύμα, την έξαψη της εφηβείας και τις λεπτές γραμμές ανάμεσα στη συναίνεση, τη συνενοχή και τη θυματοποίηση. Ένα βιβλίο-δυναμίτης, που δίκαια ειπώθηκε ότι χαρακτηρίζει μια ολόκληρη εποχή.

Πριν ξεκινήσω την ανάγνωση του βιβλίου ήμουν πολύ ενθουσιασμένη και οι απαιτήσεις μου ήταν υψηλές όσον αφορά το περιεχόμενό του. Ξεκινώντας, πολύ εύκολα η συγγραφέας σε βάζει στον κόσμο του βιβλίου. Οι συχνές αναδρομές μέσα στο βιβλίο προσδίδουν ένταση, το κάνουν πιο ενδιαφέρον και εύκολα ξετυλίγονται κομμάτια της ιστορίας το ένα μετά το άλλο .

Η πρωταγωνίστρια είναι η δεκαπεντάχρονη Βανέσα Γουάι που φοιτά σε οικοτροφείο και ζει μακριά από τους γονείς της. Ο χαρακτήρας της είναι χαρακτηριστικός ενός εφήβου. Μας μυεί στη εύθραυστη ψυχοσύνθεση ενός εφήβου, στους φόβους, τις ανησυχίες και τις δυσκολίες που χαρακτηρίζουν την εφηβεία, όπως η δυσκολία κοινωνικοποίησης και η αναζήτηση της ταυτότητας σε αυτή την περίοδο της ζωής την οποία θα χαρακτηρίζαμε ως μία «αναγέννηση».

Η Βανέσα αδυνατώντας να κοινωνικοποιηθεί όπως θα επιθυμούσε και επιθυμώντας να λάβει την προσοχή που θα ήθελε, έρχεται όλο και πιο κοντά με τον καθηγητή της κ. Στρέιν, ο οποίος δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το πρόσωπό της, κάτι που ευχαριστεί και γεμίζει το κενό που νιώθει η Βανέσα μέσα της.

Τώρα πια, η Βανέσα στα 32 της και αφού η σχέση της με τον καθηγητή έχει τελειώσει, μια παλιά μαθήτρια του κ. Στρέιν τον κατηγορεί πως την κακοποίησε σεξουαλικά. Η Βανέσα αδυνατεί να πιστέψει πως αυτό ισχύει, καθώς θεωρεί πως η σχέση τους δεν ήταν κακοποίηση αλλά, έρωτας. Έτσι, αρχίζει η εξιστόρηση του παρελθόντος και μαθαίνουμε περισσότερα για όσα έχουν συμβεί και πως τα αντιλαμβανόταν η Βανέσα αλλά, και πως αντιδρά στις κατηγορίες που προσάπτουν στο σήμερα στην πρώτη της αγάπη.

Υπήρξαν σκηνές και περιγραφές που με συγκλόνισαν, με ζόρισαν, με έκαναν να προσπαθήσω να κατανοήσω πως μπορεί να λειτουργεί ένα εφηβικό μυαλό που ζητά την αποδοχή και την επιβεβαίωση αλλά απέτυχα, τουλάχιστον ζητώντας τα παραπάνω με το συγκεκριμένο τρόπο. Το βιβλίο μου άφησε μία αίσθηση αμηχανίας και εκνευρισμού, αγανάκτησης και μιας μικρής ελπίδας. Εκνευρισμό, γιατί συνεχώς η πρωταγωνίστρια ακόμα και μετά από τόσα χρόνια δικαιολογούσε συνεχώς τον άνθρωπο που την κακοποίησε. Ακόμα, και στις τελευταίες σελίδες που κατανοεί τι έχει συμβεί και πως επέδρασε αυτό σε όλη της τη ψυχοσύνθεση, συνεχίζει να τον δικαιολογεί. Δεν ήταν λίγες οι φορές που άφησα το βιβλίο στην άκρη γιατί δεν μπορούσα να καταλάβω αυτή τη παθητική συμπεριφορά. Το γεγονός αυτό με έκανε να αναρωτηθώ, αν η Βανέσα αλλά και πολλές άλλες έφηβες στον κόσμο που τους έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο, δικαιολογούν και υπερασπίζονται τον θύτη τους γιατί πιστεύουν ειλικρινά ότι είναι αληθινό όλο αυτό ή αν απλά δε θέλουν να παραδεχτούν ότι βυθίστηκαν σε όλη αυτή τη δίνη.

Επίσης, ένιωσα αγανάκτηση, καθώς υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άντρες που ασελγούν σε παιδιά παρουσιάζοντας τους ένα όμορφο εύθραυστο παραμύθι δρώντας εις βάρος τους, δίχως να το κατανοούν τα θύματά τους. Αυτό όμως που με ενοχλεί περισσότερο είναι πως αυτοί οι άνθρωποι ελάχιστες φορές τιμωρούνται, καθώς η κοινωνία μας έχει μάθει να κάνει τα στραβά μάτια και να ωραιοποιεί τέτοιες καταστάσεις και τους αφήνουν να καταστρέφουν νέες ψυχές.

Τέλος, αυτό που με χαροποίησε κάπως, είναι πως τα τελευταία χρόνια ο κόσμος έχει αρχίσει να αντιδρά και να καταγγέλλει τέτοιου είδους περιστατικά, χωρίς να σημαίνει πως δεν υπάρχει ακόμα άγνοια και οπισθοδρομικά μυαλά που συνήθως θα κατηγορήσουν τη κοπέλα για όσα συνέβησαν.

Ελπίζω η κριτική μου να σας έδωσε μία γεύση από το βιβλίο. Άν το διαβάσετε, μη διστάσετε να μου στείλετε τα σχόλια σας, να μου πείτε την άποψή σας και να συζητήσουμε!

Ροδάνθη Λάκκα

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s