«Η Ράφτρα» της Αργυρώς Μαργαρίτη – Κριτική

Καλησπέρα! Ελπίζω, να είστε καλά και να προσέχετε την υγεία σας αλλά και των γύρω σας. Σήμερα θα σας μιλήσω για ένα βιβλίο που με καθήλωσε, με συγκίνησε και με ταξίδεψε. Το βιβλίο αυτό είναι «Η Ράφτρα» της Αργυρώς Μαργαρίτη από τις Εκδόσεις Ψυχογιός. Με το βιβλίο αυτό ήρθα πρώτη φορά με το έργο της συγγραφέα και μπορώ να πω πως ανταμείφθηκα. Πάμε λοιπόν να σας πω περισσότερα για το βιβλίο.

ΘΡΑΚΗ, 1895-1913. Στη μαγική πόλη της Ξάνθης, σπουδαίες μοδίστρες με ασημένιες δαχτυλήθρες ντύναν τις Θράσσες με την τελευταία λέξη της μόδας. Κι ολόγυρα καπνοχώραφα με το χρυσόφυλλο φυτό που γέμιζε παράδες τους καπνέμπορους. Αρχοντικά με ζωγραφισμένα ταβάνια, το βουνό με τους θρύλους… Θα μπορούσε να είναι όμορφη η ζωή, αν δε σπέρνανε φωτιά οι κομιτατζήδες. Στα πλούσια αρχοντόσπιτα, στα ταπεινά πετρόχτιστα του Σαμακώβ, σε ένα παράξενο μοναστήρι, ράβουν και ξηλώνουν τη ζωή τους τα πρόσωπα αυτής της ιστορίας.
Κεραστώ: Η ράφτρα. Για να διασώσει μια πάνινη ταυτότητα, μαθαίνει να πατά βελονιές. Μα τρύπωσε πάνω στην καρδιά της τάματα βαριά, κι όταν εκείνος ο άντρας μπήκε στη σπηλιά της, δε γινόταν να τον υποτάξει με τις χάρες του θηλυκού, γιατί είχε ξυρίσει το κεφάλι, είχε βάλει φούμο στα μούτρα, αυτός τηνε νόμιζε αγόρι.
Μήτσος Γιαβάσογλου: Ο αντάρτης καπνέμπορος. Μεγάλο πάθος ο καπνός και η λευτεριά της Θράκης. Όταν λαβώθηκε σε κείνο το αλισβερίσι με τους λαθρέμπορες, νόμιζε πως η πληγή του θα κλείσει γρήγορα. Μα εκείνη η ράφτρα τονε σακάτεψε με το ασημένιο της βελόνι.
Ένα μυθιστόρημα που θα μπορούσε να είναι παραμύθι ανατρεπτικό, με αρχοντόπουλα, κυράδες και θεριά που ράβουν τα πάθη, τους έρωτες, τα μυστικά και τις προδοσίες με γερές βελονιές πάνω στη ζωή τους. Εκεί στη Θράκη: Ξάνθη, Γενί Κιοΐ, Ντεντέαγατς, Γκιουμουλτζίνα, Αντριανού…

Ξεκινώντας το βιβλίο υπάρχει μία εισαγωγή σχετικά με το ιστορικό πλαίσιο της εποχής, γεγονός που άμεσα σε εισάγει στον τόπο και στο χρόνο, στα χαρακτηριστικά της κοινωνίας που επρόκειτο να ταξιδέψεις σύντομα. Έπειτα, ακολουθεί μία μικρή περιγραφή των προσώπων της ιστορίας, κάτι που μου αρέσει στα βιβλία, ιδιαίτερα όταν τα πρόσωπα είναι αρκετά, γιατί μπορώ να ανατρέξω στην αρχή του βιβλίου και να δω ποιος είναι ποιος.

Η πρωταγωνίστρια του βιβλίου είναι η δυναμική Κεραστώ, η μικρή ράφτρα που την μεγαλώνουν οι «κατσαρίδες» όπως τις αποκαλεί, σε ένα μοναστήρι της Ξάνθης, αφού οι Βούλγαροι σκότωσαν τους γονείς της και πήραν μαζί τους τον αδερφό της για να τον βουλγαροποιήσουν. Η μικρή Κεραστώ αγρίμι, ενεργητικό παιδί, τίποτα δεν τη φοβίζει, θέλει να μάθει να ράβει για να μην ξεχάσει την ταυτότητά της, θέλει να γίνει ράφτρα όπως και η μητέρα της. Προσπαθώντας να ακολουθήσει το όνειρό της και παράλληλα ψάχνοντας τον αδερφό της, μπλέκει σε διάφορες περιπέτειες γνωρίζοντάς μας τα ήθη και τα έθιμα του τόπου της. Η Θράκη στέκεται περήφανη απέναντι στον Βούλγαρο, είναι μία κοινωνία που έχει μάθει να συνυπάρχει με άλλες θρησκείες και να τις σέβεται, όπως κάνει μέχρι και σήμερα. Ο πλούτος της φαίνεται από τα ραφτάδικά της, από τους ανθρώπους της και τη νεοτροπία τους.

Η γραφή του βιβλίου είναι ζωντανή, οι εικόνες, οι μυρωδιές, τα τραγούδια και οι άνθρωποι της Θράκης ξετυλίγονται αμέσως μπροστά σου. Η χρήση των θρακιώτικων, σε πολλά σημεία του βιβλίου, από τη συγγραφέα προσδίδει άλλο χαρακτήρα στο έργο, σε φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στην εποχή.

Οι χαρακτήρες είναι ολοκληρωμένοι, ο καθένας με τη δική του μοναδική και ιδιιαίτερη προσωπικότητα. Η ηθογράφηση τόσο των χαρακτήρων όσο και της εποχής διαφαίνονται σε κάθε σελίδα του βιβλίου.

Τώρα ξέρω, υπερβολική η λεπτομέρεια, αλλά η φιλόλογος μέσα μου το είδε, σε αρκετά σημεία φαίνεται το υπόβαθρο της συγγραφέα. Οι φιλολογικές τις γνώσεις για ορισμένα θέματα, διάσπαρτες μέσα στο κείμενο ανεβάζουν το κείμενο ή τουλάχιστον μου άρεσε που έκαναν διακριτικά την εμφανισή τους, π.χ η παρομοίωση του περιβόλου του μοναστηριού με ένα αρχαίο θέατρο και στη συνέχεια ο ορισμός της τραγωδίας ήταν πολύ εύστοχα.

Κλείνοντας, για αυτό το καθ’ όλα σωστό βιβλίο που δεν ήθελα να τελειώσει, έχω να πω πως όχι μόνο με ταξίδεψε με την ιστορία της Κεραστώς αλλά κυρίως με συγκίνησε. Μου μετέφερε μνήμες από τη δική μου γιαγιά, της οποίας έχω και το όνομα. Η γιαγιά μου ήταν θρακιώτισσα και ήταν και η ίδια μοδίστρα. Μου ξύπνησαν όμορφες μνήμες στο μυαλό, όπως τότε που κάθε Χριστούγεννα μου είχε έτοιμα τερλίκια και πουλοβεράκια, όταν μετά το φαγητό το σπίτι μοσχοβόλαγε από τους φρέσκους λαλλαγίτες (=θρακιώτικο γλυκό, σαν λουκουμάδες αλλά με διαφορετικό σχήμα συνοδευόμενοι με ζάχαρη και κανέλα) και έλεγε να κάτι να γλυκαθούνε τα παιδιά, ή τότε που δεν μπορούσε πια να σηκωθεί να χορέψει και έκανε την χαρακτηριστική κραυγή που κάνουν οι θρακιώτισσες όταν χορεύουν, τότε που είχα μια μικρή εκδοχή της Θράκης στο σπίτι μου!

Ελπίζω λοιπόν με την πρώτη ευκαιρία να το διαβάσετε και θα χαρώ να μου στείλετε να μου πείτε την άποψή σας!

Ροδάνθη Λάκκα

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s